Lubię historie, które nie są wyreżyserowane, a które opowiadają emocje.

Poranki z potarganymi włosami. Śmiech, którego nie da się zaplanować. Dziecięcy chaos. Łzy wzruszenia. Czułe spojrzenie, które znaczy więcej, niż tysiąc słów. W fotografii najbardziej interesuje mnie prawda. Nie ta idealna, instagramowa. Ta codzienna.

Dlatego tworzę fotografię towarzyszącą. Jestem obok. Obserwuję. Zatrzymuję momenty, które często umykają i blakną w pamięci. Tak powstają zdjęcia, które po latach przypominają nie tylko jak wyglądało życie, ale przede wszystkim jak smakowało.